W zimowej krainie izerskiego lasu

Każdy las traktuję jako wyjątkowe terytorium, którego bywam gościem. Jakbym odwiedzał niezwykły kawałek świata, w którym nie czuję pośpiechu, manipulacji i innych wytworów działalności człowieka. Owszem, spotykam czasem w lesie śmieciowe ślady człowieka i wtedy myślę jak bardzo destrukcyjnym - my ludzie - jesteśmy gatunkiem. Choćby ślady po nas przysypał śnieg i wybielił las do iście bajkowego krajobrazu, skute lodem ścieżki sumienia pozostają. Czy zmrożone do końca? Czy strumienie życia w nas popłyną?

Góry Izerskie: skalne formy śniegiem obsypane

Pada śnieg, pada śnieg, przysypuje szlaków bieg. Barwi bielą także skały, te nie łatwo się poddały...

Góry Izerskie: w bieli i w błękicie

Sposoby poruszania się były trzy: na rakietach śnieżnych, na nartach biegowych i na nogach w butach bez żadnych "podkuć". Czwarty sposób napotkany na najwyższym szczycie Gór Izerskich - Wysokiej Kopie, to poruszanie się na śnieżnych skuterach. I niezależnie od sposobu dla każdej osoby przebywającej tam 13 stycznia 2013 zaświeciło wtedy na chwilę słońce, pozwalając na radosne taplanie się w bieli i w błękicie. Zimowe kąpiele słoneczne w górach - to lubię!

Góry Izerskie: w krainie śnieżnych choinek

Zimą drzewa w górach przyozdobione śnieżnymi i lodowymi okryciami okazują się jeszcze bardziej niezwykłymi dziełami natury. Rzeźbione mrozem i wiatrem choinkowe przestrzenie w zimowych Górach Izerskich są na porządku dziennym. Ależ jaka to fantastyczna górska codzienność! Dobrze, że można ją przywieść ze sobą, choćby na fotografii i zachować na dłużej.

Góry Izerskie: w stronę zachodzącego słońca

Prawdziwe dary nieba, tak jak wszystkie inne prawdziwe dary, są bezcenne. Takim darem może być dla kogoś choćby czyjś uśmiech, dobre słowo, gest... Dziś w Górach Izerskich zostałem obdarowany słońcem, które co rusz wyłaniało się zza gęstych chmur. Jak promień światła w szarym mroku surowego zimowego krajobrazu. Niby nic takiego, ale dla mnie to także prawdziwy dar. Cieszą mnie takie chwile.

Wczesna podkarkonoska jesień

Przyszła jesień. Jej śladów pod Karkonoszami z każdym dniem jest coraz więcej. Na owocach, kwiatach, liściach i pod drzewami... W powietrzu, na wodzie, na ziemi... Jeszcze wczesna - nie w pełnym wymiarze. Teraz tylko czekać aż świat od jej oznak w pełni się zarumieni.

Szeroka przestrzeń, ciepły wiatr... czyli migawki z wędrówki po Górach Izerskich

widok z Wysokiego Kamienia na Karkonosze i Szklarską Porębę

Szeroka przestrzeń, ciepły wiatr, mnogość zalesionych ścieżek i dróg. Niedzielny spacer po Górach Izerskich to dla mnie jeden z najlepszych sposobów na "podładowanie akumulatorów". Wczoraj z każdym kolejnym krokiem ciemne chmury ustępowały pogodnemu niebu. Góry Izerskie to raj dla amatorów cichych górskich zakątków. Nic dziwnego, że dłuższe przebywanie w takiej górskiej przestrzeni otwiera na nowo zablokowane i ograniczone miejską dżunglą umysły. 

Fotograficzne reminiscencje: Hala Izerska

Rozległe przestrzenie i widokowe miejsca w górach stanowią nie tylko wierzchołki wielu gór. Również niektóre hale i polany należą do takich niezwykle przestrzennych miejsc, gdzie można zapatrzeć się aż po ograniczony linią lasu i gór horyzont oraz wsłuchać się w nierzadko hulający po takich trawiastych przestrzeniach wiatr. Bieszczady mają połoniny, Tatry mają Rusinową Polanę, a w Górach Izerskich takie miejsce odnaleźć można np. na Hali Izerskiej. 

Mądrości z gór, czyli "czy daleko jeszcze na szczyt"? :)

na Rozdrożu Pod Zwaliskiem w Górach Izerskich

Odkąd zamieszkałem w sercu Kotliny Jeleniogórskiej mam co rusz potwierdzane przeczucie, że najczęściej  zadawanym mi pytaniem (tak jak podczas wczorajszej wędrówki po Górach Izerskich) będzie: "czy daleko jeszcze na szczyt?". Wczoraj brzmiało to momentami jak zdarta płyta :) 

W górskiej chatce...

Są w górach takie chaty i chatki, położone zazwyczaj gdzieś na uboczu na rzadziej uczęszczanych ścieżkach. Należą do wszystkich strudzonych górskich wędrowców, choć nie wszyscy o nich wiedzą. Miejsca te stanowią takie mini schronienia, gdzie można znaleźć pozostawione przez poprzedników suchary, naczynia kuchenne, jakieś koce, zapałki, a nawet zeszyt wspomnień będący księgą gości. W takich chatkach ma się poczucie górskiej solidarności. W jednej z nich, znalezionej w ośnieżonych Górach Izerskich było tak, jak na zdjęciach poniżej. W malutkim pomieszczeniu mieszczącym ledwo dwie osoby z dużymi plecakami, z dala od cywilizacji i wśród świstu lodowatego wiatru wślizgującego się w szpary między deskami, można poczuć się człowiekiem natury... Wszędzie daleko, strudzonym nogom ruszać się z tyłka nie chce i jest klimat :)

Fotograficzne reminiscencje: Góry Izerskie

drzewo kijkowe

Szczyt marzeń

Wróciłem dziś z trzydniowego zimowego trekkingu po Górach Izerskich. Było wietrznie, śnieżnie i jak zwykle w górach dla mnie - fantastycznie. Wędrówka przez góry dystansuje od spraw nizinnych. Najważniejszym staje się prawidłowy oddech, ostrożny krok, trzeźwa ocena sytuacji i możliwości organizmu. Radosne milczenie, kubek gorącej herbaty czy tabliczka czekolady to szczyt marzeń. Nic więcej do szczęścia nie trzeba. Taki rodzaj oczyszczenia.