Zapachniało wiosną...

Dzisiaj był ciepły i słoneczny dzień :) Zapachniało wiosną w powietrzu. Tego słońca było mi trzeba. Cieszyłem się nim na leśnych wędrówkach. Bywały chwile, że przystawałem i mając zamknięte oczy zwracałem się twarzą ku słońcu. Energia słoneczna jaką w takich chwilach można pozyskać jest niesamowita. Myśli się wtedy uspokajają, a człowiek wsłuchuje się w odgłosy lasu i poszukuje już zapachów wiosny. Gdy oczy są zamknięte, to większa uwaga skupia się na oddziaływaniu pozostałych zmysłów: słuchu, węchu i dotyku. Zmysłu smaku w lesie nie używałem :) Zapach wiosny budzi z zimowego letargu. Otwiera na zupełnie nowe horyzonty, które czekają nie odkryte... Jeszcze :)

Pasja Serca...

Znam kilka osób, dla których poznawanie Drogi swojego Serca jest pasją. Kiedy zaczynają o niej opowiadać, to tak jakby wyruszały w podróż. Wewnętrzną podróż ku odkrywaniu siebie. Konfrontują swoją Drogę z tym wszystkim co ich spotkało, spotyka i konfrontują ją z własnymi emocjami i myślami. Czasem zupełnie niezrozumiałymi dla innych i dla nich samych. W tym samym czasie okazuje się, że pościg za tym co namacalne i widoczne, wcale nie jest aż tak ważny, jak przypuszczały. Kto nigdy nie wyruszył w taką podróż, ten odkrył tylko „pół świata” i to te łatwiejsze pół, bo widoczne. Słuchaj Serca, ale kieruj się Rozumem – powiedział kiedyś ktoś mądry. Mądry Rozum nigdy nie zaneguje Serca, Serce zaś zawsze ma za nic Rozum...

Doceniać chwile...

Przypomniałem sobie dziś te chwile ze swojego życia, kiedy było ono zagrożone. Było ich kilka. Zawsze dziwnie się po nich czułem. Jakby ktoś zabrał mi w jednej chwili przeszłość, albo przynajmniej zaprogramował tak skutecznie, żebym do niej nie wracał. Jednocześnie ten ktoś redukował w jednej chwili w mojej głowie przyszłość: moje plany, cele, marzenia... One nadal we mnie tkwiły, ale nie goniłem za nimi już tak jak przed każdym momentem zagrożenia życia. Liczyła się chwila, ten moment, że jestem, że myślę, że oddycham, że patrzę, że słucham, że chodzę, że cieszę się promieniami słońca na twarzy, że mogę czytać książki, rozmawiać z bliskimi mi osobami, pisać te słowa...

Alicja Grześkowiak: 1923-2010

Są takie chwile w życiu, kiedy wydaje mi się, że świat się zatrzymał, bo rozstaję się z cząstką mojego życia... Tak, jak dziś kiedy dowiedziałem się, że umarła moja babcia. Od kilku miesięcy była już na ostatnim odcinku swojej ziemskiej drogi... Gasła powoli... Ostatnio jak ją widziałem już mnie nie rozpoznawała. Nie spędzaliśmy wiele czasu ze sobą. Emocjonalnie wydawała się bardzo oziębłym człowiekiem. Przynajmniej na zewnątrz. Myślę jednak, że pod tą zasłoną kryła się kobieta bardzo dzielna, ale skrzywdzona przez los, do której wnętrza nigdy nie udało mi się dotrzeć. Bez niej nie byłoby mnie. Śmierć spotkała już w moim życiu bliskie mi osoby... I wciąż nie umiem tego wytłumaczyć: w pożegnaniach jest jakaś ogromna, czysta i prawdziwa Siła... Smutna i pocieszająca zarazem... Wierzę, że na tym życiu się nie kończy... Ta Siła, to właśnie Wiara... Utkana z chwil takich ja Ta...

Posadź drzewo

Dziś posadziłem drzewo. To młodziutki pęd dębu. Z powodu zimy nie rośnie on jeszcze w glebie pod gołym niebem, więc podpatruje jak rośnie w warunkach „cieplarnianych”, gdzie żadna zima mu nie straszna. Gdy już podrośnie na tyle, aby na wiosnę przenieść się pod dach naszego polskiego nieba, to wyrośnie w Parku Narodowym. Jeszcze nie wiem czy wyrośnie on w moich ukochanych górach: w Parku Narodowym Gór Stołowych, w Ojcowskim Parku Narodowym, czy może gdzieś w Bieszczadach na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego? A może wyrośnie on na nizinnych terenach Wielkopolskiego lub Kampinoskiego Parku Narodowego? To nie ma już dla mnie większego znaczenia. Przecież lubię wszystkie puszcze, bory, lasy, zagajniki i miejsca, gdzie można spotkać drzewa i gdzie śpiewają ptaki. Znam wiele takich miejsc :) A mój dąb w warunkach „cieplarnianych” rośnie sobie tu: moje drzewo

Depeche Mode

Kolejna muzyczna ikona. Znów koncertują w Polsce. Słucham ich od lat 80-tych, od czasów „Never let me down again” czy „Behind the wheel”. Nie bezkrytycznie. Zastanawiałem się co w ich muzyce mnie intryguje... I pierwsze słowo, które przychodzi mi na myśl to klimat... Na przykład w zamieszczonej niżej piosence „In your room”...

Nie uciekaj przed sobą!

Kilka dni temu rozmawiałem z człowiekiem okrutnie doświadczonym przez los. Nie ma rodziców, uciekł z domu, nie ma pracy... Kocha i jest kochany. Jego matka zmarła pobita przez jego ojca na oczach tego człowieka. Długo nie mógł po tym dojść do siebie. Ojciec-tyran, który bił również i jego, zmarł w ubiegłym roku. Nienawiść noszona dotąd w sercu w dniu śmierci ojca zamieniła się w łzy, bo skończył się pewien etap w jego życiu. Najbliższa mu osoba wyśmiała ten fakt, wyrzucając mu jak można płakać po takim tyranie. Jego związek mimo wielkiej burzy nie rozpadł się. Trwa nadal, choć dusi tego człowieka - nie jest już tak jak kiedyś...

O rakietach śnieżnych

Wróciłem z kilkugodzinnego truchtania w rakietach śnieżnych po leśnych duktach. To genialny i pomyśleć, że jakże prastary już wynalazek. Wciąż udoskonalany. Jest coraz więcej rodzai rakiet śnieżnych. Jestem zapalonym piechurem i dotąd zimą miałem trochę utrudnione zadanie. Zapadanie się w śniegu spowalnia przecież rytm chodzenia. Przecieranie zasypanych śniegiem ścieżek jest zaś wysoce energochłonne, ale co tu zrobić, aby jednak dalej zimą wędrować pieszo i przemieszczając się szybciej, więcej przez to zobaczyć?

Litania...

Może znasz przytoczoną tu Litanię? Jeśli tak, to zawsze jest dobry czas, aby znów ją sobie przypomnieć. Jeśli jej nie znasz, to teraz jest dobry czas, aby się z nią zapoznać...