Gdy zatęsknisz...

Znam wiele Twych obaw 

i Ty wiele moich. 

Dobrze tęsknić 

znaczy KOCHAĆ. 

Nie przechodzę obok...

Ktoś mnie kiedyś spytał: "Jak Ty to robisz, że przechodzisz obok ewidentnie pojawiających się w życiu przeciwności i nieistotności tak wielu spraw?". 

O granicach wytrzymałości, nagłym zniknięciu i powrocie :)

Wracam powoli z aktywnością na tej stronie. Latem ubiegłego roku postanowiłem nagle bez żadnych wyjaśnień ukryć przed ogółem dostęp do niej. Dlaczego? Nie dlatego, że czegoś się na tej stronie wstydziłem. Długo nie miałem siły o tym mówić, aż do dzisiaj. Dostawałem sygnały, że ta strona jest dla wielu osób ważna i właśnie im należy się jakieś wyjaśnienie.

Natchnienie...

Przychodzi niespodziewanie. Jest siłą napędową, która pobudza do działania, tworzenia, dotykania czegoś więcej, czego nie można zmysłami ogarnąć. Otwiera nowe przestrzenie aktywności i pola ekspresji. I nawet niekoniecznie o to chodzi, by ktoś nas w tym rozumiał, doceniał czy nagradzał. Nie o to również czy wytwór naszego umysłu i rąk będzie dla innych dostrzegalny czy pod różnymi względami wymierny. Natchnienie choć miewa swój zewnętrzny wyraz, przede wszystkim jest drogą poruszeń serca.

Siła marzeń, czyli pierwsza jaskółka wiosny nie czyni

Siła marzeń jest niezwykła. Myślę, że każdy człowiek ją posiada, tylko być może nie każdy jest jej świadomy. Odkąd pamiętam jednymi z moich marzeń było latanie i góry, albo latanie ponad górami. Niejednokrotnie śniło mi się, że widzę szczyty gór i spoglądam na nie z wysoka. Siła marzeń zakodowana i odkrywana gdzieś w sobie ma moc przyciągania, więc kiedyś góry przyciągnęły mnie do siebie. Raz, drugi, trzeci... Aż w końcu zbliżyłem się do nich jeszcze bardziej. Ale co z lataniem?

Siła schronienia...

Każdy potrzebuje schronienia. Kiedy jest wyczerpany wędrówką, kiedy wiatr wieje zbyt długo w oczy, kiedy brakuje zatrzymania się i ciepła, kiedy brakuje wytchnienia... Różne są rodzaje schronień. Każde z nich może się okazać pełnym siły i natchnienia przystankiem do dalszej wędrówki, podróży... Schronieniem może być nie tylko zbudowana z desek chatka na górskim szlaku. Schronieniem może być przede wszystkim drugi człowiek. Schronienie można pielęgnować również w sobie. W życiu poszukuję i odnajduję na swym szlaku wiele schronień. O schronienia należy dbać. Nigdy nie wiadomo kiedy w naszych progach znajdzie schronienie, ktoś kto akurat bardzo go potrzebuje. Nigdy nie wiadomo, kiedy o siłę schronienia będziemy prosić my...

Siła spaceru, czyli trzeba iść...

Wyprowadzam bliskich i siebie często na spacer. Siebie szczególnie wtedy, kiedy nie wiem co zrobić i jak dalej postąpić. Właściwie to ja o życiu wiem tylko tyle, że trzeba po prostu iść... 

Cieplice-Zdrój: Park Zdrojowy, Pałac Schaffgotschów i okolice

Gdy nad górami wiszą ciemne deszczowe chmury to ciekawą alternatywą dla niespokojnych i rwących się do wędrówek dusz pozostają spacery po uroczych niżej położonych terenach zielonych. Wśród ćwierkających ptaków, biegających wiewiórek, tryskających fontann, a przede wszystkim wśród różnorodnych drzew można odetchnąć i zaczerpnąć energii przyrody. Park zdrojowy w jeleniogórskich Cieplicach jest jednym z wielu takich miejsc. A gdy jeszcze wokół i w samym parku znajdują się interesujące obiekty kulturalne i architektoniczne, jak np. w Cieplicach Pałac Schaffgotschów czy Teatr i Pałac Zdrojowy, to robi się jeszcze ciekawiej. Zapraszam do foto-wędrówki w owe uzdrowiskowe cieplickie klimaty i zachęcam do częstego wdrażania w życie (choćby tylko w "zielonych płucach miast") wykładów ze spacerologii stosowanej. Energia drzew jest za darmo i może dlatego tak często bywa niedoceniana. 

Wędrując ku Górze Serca...

Mówią, że jest w Kimś unikalna Siła, lecz nie chcą dostrzec ogromu Jego cierpienia. A przecież prawdziwa Siła rodzi się z cierpienia, nie z postanowienia czy wymysłu. 

Gdyby nie Obecność...

Przypływ, odpływ... Patrzę jak fale poruszają kamienie i piasek, rozpryskują się zaś o skały... 

Świt

Świt to nadzieja. Świt to początek. To każde wyjątkowe spotkanie...

Skąpane w blasku...

W dużym stopniu idę światu pod prąd. Gdy on płynie niekontrolowanym nurtem „postępu”, ja wzmacniam brzegi swej duszy, by nie zalało jej płynące z nurtem świata szambo. 

Siła spokoju...

Siła spokoju nie leży w milczeniu. Nie znajdziesz jej także nigdzie na zewnątrz. Siła spokoju jest jak drzewo. Żyje nie bacząc na zamęt wokół...

Słabości na pół...

Widzisz ten obrazek i myślisz może, że to piękna sielanka... Bo są tu soczyste kolory, bo jest spokój i Droga wznosząca ku Niebu... Ale nie zauważasz schodów, których każdy próg może być jak pokonywanie słabości...

Kiedy dzień wygląda ładniej nocą...

Przyszły takie wietrzne, chłodne, szare, chmurne i deszczowe, krótkie typowo listopadowe dni... Kiedy dzień wygląda ładniej nocą, wtedy zmienia się perspektywa patrzenia...

Bądź iskierką Światła...

Skąd czerpać Siłę?

Skąd czerpać Siłę, kiedy czujesz Jej brak? Najpierw zadaj sobie pytanie: co jest dla Ciebie Tą Siłą? Jeśli jest Nią Miłość, jak dla mnie, to odpowiedź brzmi: szukaj Jej w sobie. To niewiarygodnie dziwne jest, że najczystsze Jej pokłady, które nieujarzmione odkrywamy w dzieciństwie, z czasem zostają zdeformowane lub zepchnięte na samo dno naszego 'ja'. Przysypane tak bardzo tym co trzeba i wypada... Oblepione lękiem, że znów zaboli... I ma boleć. To efekt uboczny rozłupywania skorupy skorumpowanych fałszem myśli... Nieprawdziwe są często obrazy, którymi zarzuca nas świat. Nieprawdziwi są ludzie, nieprawdziwe słowa, myśli, intencje... To co jest prawdziwe leży głęboko zakopane i tylko Ty możesz odkryć to na nowo... Jeśli będziesz mieć szczęście, to spotkasz Kogoś, kto Cię do tego swoją postawą zainspiruje, pomoże wydobyć z Ciebie przysypane niczym ważnym pokłady Tej Siły... Jeśli będziesz uważnie słuchać, to zrozumiesz, że inicjatywa wyruszenia w podróż do głębin należy do Ciebie... Jeśli będziesz Dawać To co tam odkryjesz, źródło Tej Siły nie wyschnie...

Krok do przodu

Najbardziej pobudzające do życia rzeczy nie kończą się na poziomie myślenia, tylko kończą się na działaniu. Co pozostaje z myślenia jeśli nie przekuwa się go w czyn? Jestem na etapie realizacji pewnego marzenia. Przygotowując się do niego, widzę sam po sobie jak bardzo czasem grzązłem w codzienności. Poczucie stawiania kroku do przodu daje takiego kopa, że nie czuję, że nuży mnie codzienność. Powoli... Jak już będę bliżej niż dalej owego marzenia, to o tym opowiem, bo siłą warto zarażać. W każdym razie zawsze będę twierdzić, że kto nie wierzy w siłę swoich marzeń, ten umiera za życia. Dlatego nigdy nie przestańcie mieć marzeń i działajcie! :)

Wędrówka przez góry codzienności

W życiu trzeba być wojownikiem i szukać swojego szlaku. Odrzucać to, co przeszkadza w dotarciu do celu (np. zachowania niektórych ludzi lub własne myślenie), a w chwilach słabości szukać właściwych rozwiązań i żyć dalej. Świadomie. Wędrówkę przez góry codzienności można więc porównać do górskiego trekkingu: zatrzymać się, by odpocząć, spojrzeć wokół i ruszyć dalej. Z początku ciężko jest złapać odpowiedni rytm kroku i oddechu. Gdy go złapiemy, nieważny przestaje być czas. Liczy się droga – ona jest tu i teraz. Ważne, że idziemy...

Rozum i Serce

Otrzymałem kiedyś Serce i Rozum. Nie umiałem z nich korzystać. Siła Serca choć czysta, piękna i wielka, przyniosła mi zgliszcza. Siła "rozumu" próbowała wtedy wyplewić ze mnie popękane z bólu Serce, nieuchronnie wypełniając mnie pustką. Próbowałem więc odebrać sobie i pusty rozum i puste serce. Dziś nie jestem w stanie wyrazić słowami wdzięczności, że mi się to nie udało. Rozum i Serce nie muszą i nie powinny być siłami przeciwstawnymi. I choć czasem nadal nie czuję się na siłach w wewnętrznych starciach tych dwóch Mocy we mnie, to czuję i wiem że droga, którą obrałem jest słuszna. Chcę dalej uczyć się kochać życie mądrze i postępować z Sercem. I wyciągać wnioski z popełnianych błędów. Dziś siłę do życia czerpię z chwil słabości...