Osobliwe miejsca: Kalwaria Wejherowska

Kalwaria Wejherowska to obok Kalwarii Zebrzydowskiej i Pakoskiej najstarsze Sanktuarium Męki Pańskiej w Polsce. Kompleks 26 kaplic usytuowanych na lesistych wzgórzach Wejherowa zrobił na mnie duże wrażenie. Pomyślałem, że chciałbym wrócić w to miejsce np. na Drogę Krzyżową, kiedy poszczególne kaplice będą otwierane. To wyjątkowe miejsce nie tylko z religijnego punktu widzenia, ale także krajobrazowego. Przyroda, przestrzeń, leśna cisza i architektura wejherowskich kaplic mnie urzekły. Może dlatego, że z przyrodą wiążą się moje najpiękniejsze duchowe przeżycia...

Gdańsk: na wieży widokowej na wzgórzu Pachołek

Kolejna nowo przeze mnie odkryta wieża widokowa i wzgórze w Trójmieście. Taki mini przedsmak gór :-) Lubię takie pełne przestrzeni miejsca z widokami aż po horyzont. Trochę morza, trochę zalesionych wzniesień, trochę miasta, ale zawsze bliżej nieba :-) 

Natchnienie...

Przychodzi niespodziewanie. Jest siłą napędową, która pobudza do działania, tworzenia, dotykania czegoś więcej, czego nie można zmysłami ogarnąć. Otwiera nowe przestrzenie aktywności i pola ekspresji. I nawet niekoniecznie o to chodzi, by ktoś nas w tym rozumiał, doceniał czy nagradzał. Nie o to również czy wytwór naszego umysłu i rąk będzie dla innych dostrzegalny czy pod różnymi względami wymierny. Natchnienie choć miewa swój zewnętrzny wyraz, przede wszystkim jest drogą poruszeń serca.

Sopockie molo przed sezonem, czyli o inspirującej mocy bałtyckiego wiatru

Sopockie molo tuż przed wakacyjnym sezonem okazało się - tak jak przypuszczałem - pomostem do spokojnej wędrówki w głąb morza. Nieobciążone ciżbą ludzkich istnień pozwalało wyraźniej wsłuchiwać się w takt szumiącej zza barierek melodii. Bałtycki wiatr schładzał słoneczny żar z nieba, delikatnie rzeźbiąc i pieszcząc w morskiej wodzie grzywy niesfornych fal. Nie mogłem się nadziwić jak ta sceneria sprzyjała wedrówkom w głąb siebie. Bałtycki wiatr nieoczekiwanie bowiem wygładzał również niespokojne myśli w mojej głowie. Spokój, przestrzeń i morza bezkres zdawały się poszerzać perspektywę mojego wewnętrznego postrzegania, a tamten bałtycki wiatr wciąż mnie inspiruje.

Karkonoskie przestrzenie malowane słońcem i cieniem...

Rzeźbione wiatrem, mrozem i śniegiem... Gdy zobaczyłem dziś w górach swój cień, pomyślałem jak dawno mi tam nie towarzyszył. Tym większa była radość znów go w górach spotkać. Przestrzeń wokół pełna dziś była słonecznego światła i powłóczystego cienia. Na zmrożonej bieli śniegu cień krzewów i drzew żył swoim życiem w rytmie padających nań promyków słońca. Stara prawda brzmi "nie ma cienia bez słońca i słońca bez cienia" i nie wątpię, że dotyczy ona nie tylko przyrodniczych, ale i wielu ludzkich przestrzeni.

Fotograficzne reminiscencje: Hala Izerska

Rozległe przestrzenie i widokowe miejsca w górach stanowią nie tylko wierzchołki wielu gór. Również niektóre hale i polany należą do takich niezwykle przestrzennych miejsc, gdzie można zapatrzeć się aż po ograniczony linią lasu i gór horyzont oraz wsłuchać się w nierzadko hulający po takich trawiastych przestrzeniach wiatr. Bieszczady mają połoniny, Tatry mają Rusinową Polanę, a w Górach Izerskich takie miejsce odnaleźć można np. na Hali Izerskiej. 

Pociąg do gór!

Kompletnie nie wiem jak to się kiedyś stało, że połknąłem górskiego bakcyla. Z początku góry zauroczyły mnie tak trochę nieśmiało. Z czasem coraz bardziej, aż przyszedł kiedyś taki dzień, w którym odkryłem, że w moim życiu góry zajęły dość sporą przestrzeń. I przestrzeń ta stała się ważna.

Kalejdoskop form, czyli chmurzaste baranki nad Karkonoszami

Chmurzaste baranki pasły się dziś nad Karkonoszami malując obrazy humorzastych gór. Patrzyłem na te przewalające się stada chmur rozdziawiając jednocześnie gębę z zachwytu. Kalejdoskop form zmieniających się z każdą sekundą. Góry lubią chmury, chmury lubią góry. Góry tworzą chmury, chmury tworzą góry. Nieograniczona przestrzeń wyobraźni....

Przestrzeń, która jest odbiciem wnętrza

Znam już mniej więcej Twoją stylistykę wypowiedzi. Zwróciła ona moją uwagę w czasie jednej z moich pierwszych podróży po Twojej stronie – usłyszałem. Jest prosta jak cep – odparłem. 

W oku cyklonu...

Odkąd pamiętam fascynował mnie satelitarny obraz cyklonu. W samym jego środku znajduje się tak zwane oko, które charakteryzuje się spokojną nienaruszoną przestrzenią, podczas gdy wokół szaleją burze i roztacza się wielkie niebezpieczeństwo. Niektóre misternie utkane pajęczyny przypominają mi obrazy cyklonów.

Kiedy zatrzymuje się czas...

jedno ze spojrzeń ze Szlaku Zamków Piastowskich

Czy zadałaś/zadałeś sobie kiedyś pytania: w jakich momentach czujesz, że zatrzymuje się dla Ciebie czas? A w jakich czujesz się okradana/okradany z czasu? Walcz o te pierwsze, bo te drugie są cichą i podstępną bronią wymierzoną w Ciebie...

Pod chmurką...

Górska cisza jest we mnie...

W pustelni św. Brata Alberta na Kalatówkach w Tatrach jest takie zdanie:

"Człowiekiem gór nie jest ten kto lubi i umie chodzić po górach, ale ten, kto górami potrafi żyć w dolinach".

Górska cisza jest we mnie...

Intensywność życia

Duchowość i fizyczność. Czasem tak od siebie odległe. Choć w jednej osobie. We mnie. Jedno bez drugiego nie tworzyłoby całości. Raz pełnej rozterek, raz bliskiej harmonii... Kiedyś myślałem, że intensywność życia mierzy się posiadaniem tego co namacalne oraz pokonanymi odległościami w przestrzeni, na które nie każdego stać. Teraz myślę, że intensywność życia mierzy się raczej przestrzeniami duszy, do których każdy ma dostęp, tylko nie każdy o tym wie...