To znak, że Cię niosłem...

Szept:

Smutek to emocja Miłości... Więc dlaczego czasem go odrzucam? To tak jakby podcinać gałąź na której się siedzi. Zły kierunek. Zawracam...

Na szept odpowiedź:

Ja nigdy go nie odrzucam. Staram się tylko nie znajdować w nim upodobania... Źródłem smutku jest bowiem brak, wyłom, zło bytowe... Jest to jednak wartość, która uczy nas pokory poprzez pokazanie nam ogromu naszych zależności. Nie jesteśmy samowystarczalni, ale nie jesteśmy też sami! Podaj dłoń ponad smutkiem swym!

Konkluzja:

Więc smuć się, jeśli smuci się Serce Twoje, ale uważaj aby Twój Umysł w smutku tym nie znalazł upodobania. Czekaj cierpliwie, a niepostrzeżenie Bóg znów ogrzeje zziębnięte smutkiem Serce Twoje...

Inne spojrzenie:

Kiedy piszesz o smutkach przypomina mi się opowieść o śladach stóp na piasku. Czasem może się nam wydawać, że Go nie ma, ale On JEST!

Opowieść o śladach stóp na piasku:

Pewnego razu śniło mi się,

Że spacerowałem plażą z Panem,

Na ciemnym niebie rozbłyskiwały sceny z mego życia.

Po każdej z nich na piasku pojawiały się dwie pary stóp:

jedne należały do mnie,

a drugie do Pana.

Kiedy błysnęła przede mną ostatnia scena,

Spojrzałem znowu za siebie.

Nie zauważyłem śladów stóp Pana.

Uświadomiłem sobie, że był to najgorszy

i najsmutniejszy czas w moim życiu.

Nigdy nie mogłem o nim zapomnieć.

„Panie – rzekłem – kiedy postanowiłem iść za Tobą,

powiedziałeś mi, że zawsze będziesz przy mnie.

Jednak w najtrudniejszych chwilach mego życia

na piasku widniały ślady tylko jednych stóp.

Panie, dlaczego, gdy najbardziej Cię potrzebuję,

Ty mnie zostawiasz?”

„Moje drogie dziecko – wyszeptał – kocham cię

i nigdy cię nie opuszczę, nigdy i nigdzie,

w chwilach prób i doświadczeń.

Gdy widziałeś ślady tylko jednych stóp,

to znak, że cię niosłem”.