W życiu czasem jest słońce, a czasem łez kilka kropel... I bywa, że nawet różnej pogody czas, niczego nas nie uczy... Przemija jakby w jakimś odrętwieniu... Nie czuły na znaki, sygnały...
Kropla zamyślona spływa po policzku...
Na pustyni życia drąży cichą Drogę...
Jeszcze nie wie, że jest Światła sygnałem,
który ciemności myślenia Miłością rozprasza...
Czy zdąży kiedyś ją zauważyć?
Czy zdąży dostrzec w niej blask wody życia?
Czy będzie żyć tylko pozorem?
Gdy wokół tak wiele na wiór spalone...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz